Anne van der Meiden viert 80e verjaardag in Hattem
Tijdens het koffiedrinken na de kerkdienst, komt er een klein joch doelbewust naar mij toegelopen. Zijn grote, trouwhartige kijkers zoeken mijn ogen. Ze kijken me onderzoekend aan, alsof hij zich afvraagt of hij wel de goede voor zich heeft. De dominee heeft nu immers geen toga meer aan, maar het grijze vest dat ik inmiddels aangetrokken heb roept kennelijk enige herkenning wakker. Hij neemt zienderogen een beslissing. Kordaat steekt hij zijn knuistje naar voren, opent zijn hand en laat zijn nieuwverworven schat zien, althans, dat is mijn eerste gedachte. Uiteraard bekijk ik bewonderend het voorwerp dat hij toont. Maar dat is geenszins de bedoeling. Hij opent zijn mond, zijn lipjes prevelen vrijwel onverstaanbare woorden. De volwassen koffiedrinkers om ons heen hebben het luidruchtig druk met elkaar en het jochie is verlegen. Gelukkig schiet de vader mij te hulp: ‘Je moet iets duidelijker praten joh, de dominee verstaat je niet.’ Het joch kijkt naar het voorwerp in zijn hand, vervolgens richt hij zijn ogen naar mij. Weer dat uitnodigende uitgestoken handgebaar. ‘Issie van u?’ hoor ik hem tenslotte prevelen. ‘Dat zou wel kunnen, ‘antwoord ik aarzelend, ‘waar heb je die gevonden?’ Vader schiet het verlegen jong te hulp: ‘De kinderen waren in het kerkgedeelte aan het spelen en vonden dit onder de kansel. Ze dachten dat u die verloren was.’ Dankbaar steek ik mijn hand uit om het verlorene te ontvangen en berg het weg. Thuisgekomen pak ik mijn tas uit en leg het duplo steentje zachtjes op mijn bureau.
Foekje Dijk